«راستی اون مرد خیکی به حرفاش گوش کرده؟»

روی خط ماژلان (۱۱)
 
نزدیک‌تر می‌آد و بدون مقدمه می‌گه:
آره من یه قرار داد بستم برای این که به پشت خونم یه اتاق خیلی بزرگ اضافه کنم. این اتاق قرار توش دو تا صندلی سینمایی بذاریم و من و همسرم بشینیم نت فلیکس نگاه کنیم. قرارِ دیواراشو گل بهی کنیم. نه راشل؟
راشل: نه نه قرار شد تیره تر بکنیم بزنه به قهوه‌ای…
– ببین ما قرار گذاشتیم گل بهی باشه یادته!
راشل: ببین ما یه هفته سر این موضوع با هم قهر بودیم. بعد اون شب که که آشتی کردیم هاااا، فکر کنم خیلی مخصوص با هم آشتی کردن!، قرار شد قهوه‌ای بشه.
– اره اره! حالا نیشش تا بناگوشش از نحوه آشتی با راشل بازه.
– داشتم می‌گفتم، بعد ما تصمیم داریم یه دکور قدیمی طور بزنیم تو اون اتاق با چیزهای قدیمی و این جور وسایل آنتیک، اخه من نه این که الان سنم بالاست هااا از اول قدیمی دوست داشتم.
می گم خب؟
– اره اره! حالا ما رفتیم شهرداری مجوز گرفتیم اما مجوز تا دسامبر کار داره. اون وقت ما خیلی دلمون می‌خواد اگه بشه یه بالکنی هم پشتش بزنیم. به نظرت بالکنی رو مجوز می ده شهرداری شهر هوور؟
می‌گم: یعنی الان این موضوع که گفتید برای این سوال بود؟
– نه نه! من دارم فکر می کنم ممکنه حتا بتونیم مجوز یه انباری اضافه هم پشتش بگیریم. اما حرفم این نیست. حرفم اینه اگر مجوز رو بدن و ما بتونیم پول «401K» مونو بگیریم دسامبر شروع می‌کنیم.
راشل مرده خیکیه تو شهرداری گفت تا دسامبر مجوز می دن نه؟
راشل: آره آره گفت اما قرار شد یکی بیاد بازدید خونه رو اول بازدید کنه…
– آره داشتم چی می‌گفتم؟
– قرار شد مرده خیکیه اگر مجوز بده شما هم پول بازنشستگی رو بگیرین دسامبر شروع کنین…
– آره، خب حالا موضوع اصلن این نیست، موضوع اینه ما یه میز آنتیک دیدیم برای اون اتاقه که قرار بسازیم، اما الان نمی‌خوایم بخریم. به نظرت می شه میزو آنلاین بخریم بعدن؟
– نمی دونم من این جا کار نمی کنم!
– ااا خب چرا اول نگفتی؟
– خب شما اساسن سوالی از من نکردید.
– راشل! ما ازش نپرسیدیم که این جا کار می‌کنه؟
راشل: نه فک نکنم!
– خب باشه حالا یه سوال ببین ما داریم مجوز می‌گیریم از شهرداری که پشت خونه رو یه اتاق بزرگ اضافه کنیم اما بعیده زودتر از دسامبر بشه…
دارم با خودم فکر می کنم یکی از بالاترین آمار بیماری‌ها در آمریکا بیماری‌های روحی است. چیزی که خیلی‌ها هم از دیگران و هم از خودشان پنهان می‌کنند چون از قضاوت جامعه می‌ترسند.
صدایش می‌آید که هنوز در مورد مرد خیلکی توی شهرداری حرف می‌زند و میز ‌آنتیکی که می خواهد بعدن بخرد.
 
پ ن: «401K» مبلغی است که در آمریکا کسانی که مداوم برای چندین دهه کار می کنند وقت بازنشستگی می‌گیرند. بسیاری از آمریکایی ها برای همین پول از سی سال قبل برنامه ریزی می‌کنند. بعضی سفر، بعضی پرداخت قسط مانده خانه و برخی هم هیچ وقت عمرشان با دیدن پول «401K» کفاف نمی‌دهد.
 
Advertisements

«تلفن مزاحمارو با ظرافت بکنید تو حلق شون!یا هیچ وقت یه مشهدی رو دست کم نگیر»

چهار بار روی پیام گیر تلفنم پیام گذاشته:
هی سلام من «پتی» از باشگاه کیک بوکسینگ دم سگ دونی‌تون هستم، زنگ زدم چون هی می‌گفتی برای ترم تازه می‌خوای ثبت نام کنی. خواستم بگم امشب بیا باشگاه هم یه شام با ما بخور هم برنامه درسیتو بگیر!
چهار بار؟
به عنوان یک بد مشهدی یه آیه خوندم که: یه دهنی ازت سرویس کنم که تعویض روغنی های میدون شهدا بگن دداش پوکوندیش!
بهش زنگ زدم می‌گم چهار بار برای کلاس زنگ زدی چرا؟
می‌گه خودت چند بار هی آمدی این جا گفتی می خوام کلاس کیک بوکسینگ برم!
می‌گم تو چهار بار زنگ زدی که چی رو ثابت کنی به من؟
پر رو تر می گه من زنگ زدم چون خواسته بودی!
می‌گم من دست ندارم چطوری کیک بوکسینگ می خواستم بیام؟
زرتش در می‌ره پشت تلفن به فس فس می یوفته می‌گه ببین خودت گفتی هاااا
می‌گم چهار بار عمدی زنگ زدی منو تحقیر کنی برای چیزی که حالمو بده می‌کنه. بده به رییست می خوام صحبت کنم باهاش، بهترین کلک بشریت در امریکا اینه و همیشه جواب می‌ده وقتی زر زیاد می زنه بگید می خوام با رییست حرف بزنم و اونم موظفه بده بهش، حالا به چس چس می‌افته.
– خب من فکر کنم شماره تورو اشتباهی چهار بار گرفتم. ببین من اصلن منظوری نداشتم که بخوام برای تو که دست نداری مشکل ایجاد کنم.
دیگه وقتشه!
صدامو یه دو پرده تا جایی که خشتکم پاره نشه می برم بالا:
همه تون این طوری هستید. کافیه بدونید ما آفریقایی آمریکایی هستیم و مشکل جسمی هم داریم.
خب این صحنه‌ای است که اگر دوربین می رفت پایین میز می تونست دقیقن به صورت لایو ریدن یارو تو شلوارشو بگیره!
– آقا من اصلن منظورم این نبود من یه پیشنهاد داشتم می خواستم بهت بدم. اما خوب حواسم نبوده چهار بار پشت هم پیام گذاشتم. اخه دیشب یه خورده ای شلوغ بودم می دونی که!!
میزنه به خیمه های کربلا! خیلی این روزها بهم ریخته ام. ببین خوش به حالت که دست نداری من دست دارم اما هیچ کاری بلد نیستمو تو حتمن خیلی مشغولی!
– نه نیستم!
– خب اره، نیازی هم نداری…
– چرا دارم اما همیشه وقتمو این تلفن الکی های شما می‌گیره.
– ببین یه چی بگم. یه هدیه دارم برای بچه ت، یه اشتراک شش ماه مجانی برای کلاس های ما.
– من بدون دست چطوری بچه داشته باشم؟
این جا دیگه فکر کنم داشته حساب می‌کرده که اصولن کسی با دست بچه دار نمی شه اما به روی خودش نمی‌یاره.
– اوکی دوستی چیزی؟
– من هیچ کس رو ندارم.
دیگه کم کم بوی هنرنمایی شلوارش تو تلفنم هم استشمام می‌شه، راه دررو هم که کلن بسته، افتاده ته کوچه بن بست مشهور که فقط باید به خدا توکل کنه!
– من می تونم ازت برای هر چهار بار تلفنم معذرت بخوام؟
– بله می تونی!
صدای کش دار دلبرانه هم از خودش در می‌کند و قول می ده دیگه نه خودش، نه همکاراش، نه ننه اش نه جد و ابادش به من زنگ نزنند!
هیچ وقت یه مشهدی رو دست کم نگیر!
گوووووووزووووو

«می‌مردی می‌گفتی بله!»

یه‌شنبه روز خونه تکونیه، امروز از صب بشور بساب داشتم. حواسم پرت شد دیدم دیر شد رفت پی‌کارش، گربه شور حموم کردم دیدم دیگه دیر تر از این حرفاست، ادوکلن، کمربند، جوراب، کفش تو یه دست، تنبان و ظرف غذا و دو تا قوطی نوشابه، اخه ویار کرده بودم تو راه یه نوشابه بخورم، تو دست دیگه، لب تابم زیر بغل، کوله پشتی هم سر شونه.
گازشو گرفتم بلخره با سی دقیقه تاخیر رسیدم. آمدم تو پارکینگ پیاده بشم شلوارمو پیدا نمی‌کنم. گشتم یافتم زیر صندلی بود، پام کردم بقیه رو گرفتم دستم از همش از این ور می‌ریزه از اون می ریزه!
خانم محترمانه آمده جلو می‌گه: می‌خواین کمک تون کنم؟
می‌گم! نه متشکرم، خودم از پسش بر میام.
دو قدم نرفته جورابم می‌افته، پشت سرم بر میداره می‌ده دستم.
جلوتر کمربندم می‌افته، میام با این همه خنزر پنزر دولا شم نصف آشغالام می‌‌ریزه قوطی نوشابه قل می‌خوره وسط خیابون، خانمه میدوه ور می‌داره.
دم در می‌رسم درو برام وا می‌کنه می‌گه:
می‌خواین کمک‌تون کنم؟
می‌گم: نه خودم از پسش بر‌میام!
تو مسیر تا بالای پله برقی دو تا چیز آویزون دیگم باز می‌افته زمین باز ورمی‌داره می‌ده دستم. کوله پشتیم از دستم درمی‌ره کم مونده همه خنزر پنزرا یه سمفونی درست کنند از روی پله برقی به پایین.
خانمه کوله پشتی را روی هوا می‌گیره. از کشتار دست جمعی وسایل من جلوگیری می‌کنه.
دیگه بالا که رسیدم می‌بینم همه چیزم از همه جام اویزونه کمربند تو مشتم، جوراب زیر بغلم و غذا تو جیبم تو تا نوشابه ها هم یخ تو جیب دیگم، بدتر از همه شلوارم گشاده یه دست به تنبون که الان همه دارایی لو نره. این دفعه بدون پرسیدن کوله پشتی رو از دستم می‌گیره، حتا نگاه هم نمی‌کنه می‌بره سمت میزی که دارم می رم. می‌ذاره روش!
یه نگاه می‌کنه بهم می‌گه:
یه کلمه بهتر نبود می‌گفتی ممنونم نیاز به کمک دارم.
فک کنم قبلش دیوث اش رو تو دلش گفته بود!
بعدم رفت پی کارش.
نتیجه اخلاقی این که گاهی با چسی توانمند بودن الکی، نه تنها خودمون رو به چوخ می‌دیم بلکه دهن بقیه رو هم سرویس می‌کنیم.
این بود درس امروز من!

photo_2019-10-06 13.37.51

«راویولی بهتر است یا ثروت؟»

از صبح چیزی نخورده بودم. یعنی آشغال خوری کرده بودم شکلات و شیر و شلافه و این چیزا اما غذا نه!
امشب یهو دچار هجوم خاطره و گشنگی توام شدم. دیدم دلو به دریا باید بزنم و برم یه رستوران «اپل بیز» که پاتوق نشست‌های مهم من و یگانه رفیق بی کلک جناب دامون است، که هم خاطره‌ای تازه کنم و هم شکمی از عزا در بیارم.
تا دم درش رفتم اما احساس کردم چند وقتیه اصلن غذای بیرون بهم نمی‌چسبه. راستشو بگم حالاها حس می‌کنم از طعم‌شون خوشم نمی‌یاد. اون طوری که دلم می‌خواد نیست. دم در رستوران هی نیم‌خیز کردم بپرم تو باز شل کردم، شل سفت، شل سفت، شل سفت بلخره دیدم میل دارم یه چیز خوش مزه امشب خودم درست کنم.
اپل بیز رو گذاشتم در حضور خود حضرت شیخ معرفت جناب دامون و راهی خانه درختی شدم. زدم تو کار یه غذای ساده و با حال که دختر جنگل بهم یاد داده بود.
«راویولی» اسمش که خیلی شبیه آدم بد‌های فیلم‌های ویکتوریا دسیکا است، اما حالش خوب بود. امشب گفتم یه مهمونی بگیرم، یه پارتی درست و حسابی فقط گفتم شلوغش نکنم به قول رفیق قزوینی مون خودم و خودم!
شد راویولی به روشی که دستور فرموده بودند، علف و میگو و سس گوجه مخصوص اسپاگتی و یه لیوان سوپ به روش آب رقیه!
پا هم که حساب کردم دیدم شد حدود ۵ دلار اما ۵۰۰ تا می‌ارزید!
اگر مثل من خر آشپزیتون لنگه نترسید! نترسید ما همه با هم هستیم.
براتون می‌گم این ماه مخارج خورد و خوراکم چقدر شد که ماست تون رو کیسه کنید.
حالا با شیکم سیر بعد ۱۱ ساعت کار کی می تونه بشینه پای درس و مشق! سگ به جورابت پروفسور. الان باید «ساریگلین» گوش بدی لخت ولو شی جلو کولر بگی گور پدر جهان هستی با طعم آروغ راویولی و میگو!

photo_2019-09-30 22.54.10