«تنها صداست که می‌ماند…»

از دو روز پیش که از مرگ حسین عرفانی با خبر شدم وسوسه بودم یک فیلم خوب دوبله شده ببینم. دوبله کار خاصی است، ما خیلی از قهرمان‌های فیلم‌های قدیم‌مان را با شیفته‌گی دوست داشتیم چون بیانی آشنا داشتند. این هنر کسانی بود که پشت صحنه آن‌ها را با ما همراه می‌کردند. کلارک گیبل، هنفری بوگارت و دین مارتین شاید برای من ایرانی بدون این صدا پیشه‌ها قهرمان‌های دوران کودکی و نو جوانی ما نبودند.
اما فارغ از همه چیز امروز که نشستم و فیلم «ربه‌کا» اثر حضرت هیچکاک رو با دوبله عالی دیدم راستش حس کردم فیلم‌های خوب قدیمی انگاری ده پله بالاتر از سینمای امروزند. خوش ساخت، داستانی پیوسته و حسی خوب از روایت یک قصه با صدای جادویی و ماندنی دوبلورها. کسانی که دیگر این روزها با «زیر نویس» قدرشان دانسته نمی‌شود و صنعت‌شان ابتر ماند.
 
F2CQSBMX3RFENTUYNOX2HCO2VA
Advertisements

«اسکوتر درون، کودک بیرون»

چند وقتی بود می‌خواستم یکی از این اسکوترهای برقی که وسط خیابون‌های دی سی تازه‌گی‌ها مثل پشگل ریخته رو تست کنم. ملت هر جا دیدن یکی ور می‌دارن می رن دورشون رو می‌زنن هر جا هم دست شون رسید ولش می‌کنن.
توی دی سی مدتی است که این مدل دوچرخه‌ها و اسکوترها زیاد مد شده که هر جا دیدی وردار هر جا نخواستی ولش کن فقط دهنه‌اش رو کنار پیاده رو ببند نه وسط خیابون. ایده جالب و پول ساز در عین حال مفید برای رفت و امد های فوری در منطقه پر ترافیک دی سی است.
خلاصه تست شد، با حال بود، گازشو گرفتیم حالی هم بردیم و تاییدش کردیم، حالا شما برید یه تنی بزنید ببینید چطوریاست.
پ ن: به طرز مفید به کودک درون تخم سگ آدم حس خوب می‌ده.
#تخم‌سگ #کودک‌درون #اسکوتر
IMG_00711