بی خبری را شکر

آزاد و بی خبر

چهار ماه مداوم برای ساخت مجموعه برنامه ای که دست کم تلاش در آن مشهود بود و مورد تایید بسیاری از صاحب نظران حوزه حقوق بشر شدید و بی مهابا درگیر بودم و در این میان خورده ریزهایی که خود  دست و پاگیر بودند. سه روز رها شدم.

در میان آرامش و خنده و فراموشی…

شکر خدایی را که به انسان قدرت فراموشی عطا کرد.

 

پ.ن: شاید بعد فرصتی شد و برایتان از بهشتی که در آن فراموشی را هدیه گرفتم، گفتم…