دولت مردان اگر بر این باورند که هنوز در سینه های مردم شان جا دارند چه باک از پرسشی دوباره…

امروز دوازدهم فروردین ماه است. سی سال قبل در همین روز مردم ایران در همه پرسی محترم با رای «آری» نظرشان را نسبت به انتخاب نوع حکومت کشورشان ابراز کردند. من بر خلاف بسیاری در اساس خدچه ای بر نظر مردم وارد نمی دانم و اعتقاد ندارم که این رای مردم نبوده است. کافیست به باور ها و نگرش مردم آن روز گوشه چشمی داشته باشیم تا به این باور برسیم که انتخاب این ساختار حکومت بر اصول ذهنی مردمش در فروردین 58 گذارده شده است. 

روی کرد به این انتخاب با این تعبیر نفس انتخاب مردم را نمی تواند زیر سوال ببرد. نکته ای که امروز شاید بعد از گذشت سه دهه لازم به بررسی و یادآوری باشد این است که این انتخاب توسط نسلی پیش صورت پذیرفته است. پس اگر نگویم پذیرفته نیست اما می توانم بگویم حق نسل سوم  و بعد از آن است که خواستار اصلاح آن باشد و این مخالفت با نظام هم نیست. امروز در مصاحبه آقای هاشمی رفسنجانی با شبکه خبر اشاره صادقانه ای شد که نشانه همین نیاز بود. او اشاره می کرد که حضور مردم در ابتدای انتخابات در 12 فروردین نزدیک به 99 درصد بوده است اما امروز در آخرین انتخابات در برخی از شهرهای بزرگ زیر 30 درصد بوده است. 

آیا این نمی تواند نشانی از همین نیاز باشد؟ مشروعیت یک نظام به حمایت مردم است. اگر مردم تمایل به تغییر رویکرد ها داشته باشند نمی شود آن ها را محارب و یا دشمن طلقی کرد. می توان با آن ها برای اصلاح ساختار و بهبود کیفیت همراه بود. 

امروز چرا به رفتارهای که حکومتی با رای 98 درصدی انتخاب شده است از سوی بخش هایی از توده که تعدادشان هم اندک نیست خرده وارد می شود؟ چون این مشی حاکم خواسته آن ها نیست. در جمهوری نباید فراموش کرد که حکومت امری انتسابی و از بالا و یا الهی نیست. چیزی است که با نظر مردم بوجود می آید نه با وحی و یا پیام الهی لذا در نوع اسلامی آن هم باید پذیرفت آرا مردم شرط است. 

دولت مردان اگر بر این باورند که هنوز در سینه های مردمشان جا دارند چه باک از پرسشی دوباره…

for-liberty

islamic-revolution-83

iranrev