خدا یک بار امتحان می کند

کافر ترین با ایمان ها از کوه بالا می رفت. شک تمام وجودش را گرفته بود. کودک همراهش نگاهش معصوم بود و فرزند گونه. بر این باور بود. براستی می شود بر یک خواب تاسی کرد؟

آرام تر به مقتل نزدیک می شد. شاید پیامی می رسید، شاید سفیری فریاد کشان می آمد: نکش که وحی آمد. صبر کن تو در امتحانش سربلندی. پیروزی از آن تو بادا…

اما کسی از راه نمی رسید. زمان سخت تر از آن چه که باید می گذشت در گذر بود. دشنه را بر کمر می فشرد. کودک سخت می نگریست. اطاعتی غم آلود در او موج می زد. چرا اعتراض نمی کند. خدایا کاش فقط بگوید نرویم. کاش تقاضا کند: پدر مرا قربانی نکن.

هیچ. هیچ. دشنه را بالا برد. با اطاعت، خواب را باید رویای صادقه می دانست. اما بی شک این امتحان باید جایی تمام می شد.

کودک در مسلخ ذبح شد. پیامی نیامد و مرد آواره کوه و بیابان شد…

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s