کاراجیچ، من و روزنامه توس

اون روزها من تو روزنامه توس کار می کردم. اسم این آدم برای من یاد آور دلتنگی های تلخی بود که از بوسنا شروع می شد. گزارش هایی که یادم میاد تو چند بولتن وزارت خارجه می خوندم و وقتی می خواستم چیزی بنویسم پر از اندوه می شدم. حالا رادوان کارادزیچ رو دستگیر کردند و من نمی دونم چرا باز دلم گرفت.

خبر کاملش رو از روی بی بی سی بخونید. 

رادوان کاراجیچ رهبر دستگیر شده صرب های بوسنی، در یک درمانگاه طب سنتی در بلگراد پایتخت صربستان کار می کرده است.

مقامات صرب می گویند آقای کاراجیچ روز دوشنبه پس از سیزده سال فرار، توسط نیروهای امنیتی کشور بازداشت شد.

یک وکیل آقای کاراجیچ پیش از این گفته بود که پلیس او را از داخل یک اتوبوس در بلگراد بازداشت کرده است.

دادستان ها گفته اند که رهبر پیشین صرب های بوسنی با استفاده از اسناد جعلی و از طریق طبابت سنتی، زندگی قناعت بخشی به عنوان یک شهروند غیر صرب برای خود فراهم کرده بود.

 

تصویری که مقامات به خبرنگاران نشان داده اند، رادوان کاراجیچ را در ظاهری بسیار متفاوت از عکسهای پیشین وی، با موهای سفید و ریش بلندی نشان می دهد.

بر اساس بیانیه ای که از سوی دفتر ریاست جمهوری صربستان منتشر شده، آقای کاراجیچ بر اساس قانون همکاری با دادگاه بین المللی رسیدگی به جرایم جنگی در یوگسلاوی سابق، به این دادگاه در لاهه هلند تحویل داده شده است.

رادوان کاراجیج که به رهبری عملیات نسل کشی مسلمانان بوسنی متهم است، پس از پایان جنگ در بوسنی تحت تعقیب بین المللی قرار گرفت.

ده ها هزار تن در جنگ داخلی بوسنی که از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ در جریان بود، کشته شدند.

این فرمانده صرب های بوسنی متهم به رهبری عملیات کشتار ۷۵۰۰ مرد و پسر نوجوان مسلمان پس از سقوط شهر سربرنیتسا در سال ۱۹۹۵ است.

آقای کاراجیج پس از توافقنامه صلح دیتون در سال ۱۹۹۶ ناپدید شد و سازمان های اطلاعاتی غربی بیشتر از یک دهه در پی او بوده اند.

Advertisements

بی تیتر

من از دفاع کردن از خودم نفرت دارم که این کار، کار آدم های سست است. مرد پاک را ‏زندگی و زمان تنها نمیگذارند. زندگی اش از او دفاع و زمان تبرئه اش می کندهرچند سنگ ها را ‏بسته و سگ ها را رهاکرده باشند.

 علی شریعتی مزینانی

در ادامه پست قبلی / فلسطينيان اسرائيل!

رحيم مشايي در پاسخ به تذكر خبرنگار همشهري كه گفت: عبارت «ملت اسرائيل» و يا «مردم اسرائيل» در ذات خود حامل پذيرش ضمني مليتي به نام مليت اسرائيلي است، توضيح داد: «منظور من اين نبود. منظورم فلسطينيان اسرائيل(!) بود.»

معاون رئيس‌جمهور در پاسخ به اين موضوع كه شما معاون رئيس‌جمهور هستيد و حتي اشتباه سهوي و لفظي هم از جانب شما ضريب جهاني پيدا مي‌كند، تاكيد كرد: «موضع من و احمدي‌نژاد با هم مو نمي‌زند.»

اسفنديار رحيم مشايي كه دقايقي چند، بيش از ساير اعضاي هيأت دولت در محوطه ساختمان شهيد مطهري نهاد رياست‌جمهوري با خبرنگاران سخن مي‌گفت و مايل بود بيشتر توضيح دهد، به تذكر خبرنگار همشهري اشاره كرد و گفت: «درست است، بهتر بود به جاي مردم اسرائيل از لفظ ساكنان سرزمين‌هاي اشغالي استفاده مي‌كردم.»

چرا عاقل کند، نه بابا کو عاقل…

آقای اسفندیار رحیم مشایی هم یکی دیگر از اکتشافات معجزه هزاره سوم است. ایشان که انگاری کواکب و جمود و بشر دست به دست هم داده اند تا خرابشان کنند. هی مجبور است از آن بالا بیاید پایین و توضیح بدهد و برگرد دوباره بالا. بیچاره شده الاکلنگ. جریان رقص در ترکیه که یادتان هست؟ فیلمش را هم این پدرسوخته ای اینگیلیسی چش دریده گرفته بودند؟ بعد هم گفتند که این بنده خوب خدا گفته حجاب اجباری نیست و باز عرق شان را در آورده بودند تا ثابت کنند که ایشان از این حرفا نمی زنند که باز داستان این خبرگزاری فارس چش دریده در آمد که ایشان برای ملت اسرائیل نوشابه باز فرمودند. باز هم اسفندیار خان را وادار کردنند چند بار پبرامون عسل بیاناتی مبسوط ذکر کنند:

وي در پاسخ به پرسش خبرنگاري كه مطرح كرد، چرا در سخنان خود در همايش روز گذشته، بحث دوستي ملت ايران را با همه‌ي ملت‌ها، حتا مردم اسراييل مطرح كرديد؟ اظهار داشت: اصلا بحث من اين نبود؛ شما خبرنگاران هميشه به‌دنبال چيزهاي خاصي هستيد و شما اين چيزها را منتقل مي‌كنيد.

اما رحیم مشایی در پاسخ به مسائل مطرح شده صبح امروز گفت: عين جمله‌ي من در يك بحث كلي، اين بود كه عنوان كردم، امروز بين ملت‌هاي دنيا، افتخار ملت ايران اين است كه هيچ دشمني ندارد، نه ايران دشمني با ملتي دارد و نه هيچ ملتي در دنيا حتا اسراييل.

معلم بد دهن و با محبتی در دوران راهنمایی داشتم که اسمش آقای امیدوار بود. اگر زنده است دست بوسشم و اگر مرده از خدا بالاترین درجات را برایش خواهنم. همیشه می گفت: پسر جان تو که نمی تونی «عسل» بخوری «عسل» می خوری که «عسل» می خوری.

زیبای انتظار

 

عکس از: ©  یونیسف ایران / نگاربیات  

» زیبا، پنج ساله، در منطقه کنارک در سیستان و بلوچستان زندگی می کند. یونیسف
و دولت ایران برنامه هایی را برای کاهش نابرابریها در این استان اجرا می کنند»