یشعره معرکه ای بود

فک کنید کلی دنبال یک شعر از نزار قبانی گشتم بعد لینکش مفقود شده. یکی به دادم برسد. بابا من امشب می خوام یه شعر از قبانی بشنوم !!

3 دیدگاه برای «یشعره معرکه ای بود»

  1. بگو دوستم می داری تا از دفتر شعرم کتاب مقدس بسازی)
    (از رفتن بمان،دستت را به من بده،که در امتداد دستانت،بندی است برای آرامش..).
    (می خواهم واپسین حاکم را نابود کنم و دولت عشق تورا برپا دارم
    می دانم که در این انقلاب تنها گنجشکان در کنار من خواهند بود!)
    (اگر نشانی ام را بپرسند کی گویم:تمام پیاده روهای جهان!
    اگر گذرنامه بخواهند چشمان تورا نشانشان می دهم!
    می دانم که سفر کردن به دیار چشمانت،حق طبیعی تمام مردم دنیاست)
    (به تنهایی شنا کن!به تنهایی بال گشاعشق کتابی ندارد
    عاشقان بزرگ جهان خواندن نمی دانستند)
    (آنسوی روزهای دوری و تنهایی
    با بوسیدن لبان تو احساس می کنم
    نامه ای عاشقانه را درصندوق پست قرمزی انداخته ام)
    (چشمانت کارناوال آتش بازیست!
    یک روز در هر سال
    برا تماشایش می روم
    و باقی روزهایم را
    وقف خاموش کردن آتشی می کنم
    که زیر پوستم شعله می کشد!)
    (تمام کتاب هایم را ببند
    و حرفم را از خطوط کف دست و چین های صورتم دریاب که
    چو کودکی شگفت زده در مقابل درخت کریسمس
    تو را نگاه می کنم)
    (خسته بر ماسه زار سینه ات خمیده ام
    این کودک از زمان زاده شدن نخوابیده)
    (احمق بودم که فکر می کردم تنها سفر می کنم
    در هر فرودگاهی که پیاده شدم
    تورا در چمدان خود دیدم!)
    (اشتباه نکن!
    رفتنت فاجعه نیست برایم!
    من ایستاده می میرم
    چون بید های مجنون!)
    (زم زا آتش زدند و تو سوختی
    از من توفع مرثیه نداشته باش!
    بلد نیستم
    برای گنجشک های سوخته مرثیه بنویسم)
    (فریاد می زنم
    _حتی اگر آخرین فریاد زندگی ام باشد_
    که پادشاه نبوده و نیستم
    و زنان را در استخری از اسید قتل عام نمی کنم!
    من شاعری هستم
    که به صدای بلند می نویسد
    و به صدای بلند عاشق می شود!
    کودکی سبز چشم
    که بر دروازه ی شهر بی کودک،
    به دار آویخته شده…)
    (وقتی گفتم دوستت می دارم
    می دانستم که الفبایی تازه را اختراع می کنم
    به شهری که در آن
    هیچ کس خواندن نمی داند!
    شعر می خوانم،
    در سالنی متروک
    و شرابم را در جام کسانی می ریزم
    که یارای نوشیدنشان نیست!)

  2. نزار قباني
    يا ست الدنيا يا بيروت
    1
    يا ستَّ الدنيا يا بيروتْ…
    مَنْ باعَ أسواركِ المشغولةَ بالياقوتْ؟
    من صادَ خاتمكِ السّحريَّ،
    وقصَّ ضفائركِ الذهبيّهْ؟
    من ذبحَ الفرحَ النائمَ في عينيكِ الخضرواينْ؟
    من شطبَ وجهكِ بالسّكّين،
    وألقى ماءَ النارِ على شفتيكِ الرائعتينْ؟
    من سمّمَ ماءَ البحرِ، ورشَّ الحقدَ على الشطآنِ الورديّهْ؟
    ها نحنُ أتينا.. معتذرينَ.. ومعترفينْ
    أنّا أطلقنا النارَ عليكِ بروحٍ قبليّهْ..
    فقتلنا امرأة.. كانت تُدعى (الحريّهْ)…
    2
    ماذا نتكلّمُ يا بيروتْ..
    وفي عينيكِ خلاصةُ حزنِ البشريّهْ
    وعلى نهديكِ المحترقين.. رمادُ الحربِ الأهليّهْ
    ماذا نتكلّمُ يا مروحةَ الصّيفِ، ويا وردتَهُ الجوريّهْ؟
    من كانَ يفكّر أن نتلاقى – يا بيروتُ – وأنتِ خرابْ؟
    من كانَ يفكّر أن تنمو للوردةِ آلافُ الأنيابْ؟
    من كانَ يفكّر أنَّ العينَ تقاتلُ في يومٍ ضدَّ الأهدابْ؟
    ماذا نتكلّم يا لؤلؤتي؟
    يا سنبلتي..
    يا أقلامي..
    يا أحلامي..
    يا أوراقي الشعريّهْ..
    من أينَ أتتكِ القسوةُ يا بيروتْ،
    وكنتِ برقّةِ حوريّهْ؟
    لا أفهمُ كيف انقلبَ العصفورُ الدوريُّ..
    لقطّةِ ليلٍ وحشيّهْ..
    لا أفهمُ أبداً يا بيروتْ
    لا أفهمُ كيف نسيتِ اللهَ..
    وعُدتِ لعصرِ الوثنيّهْ..
    3
    قومي من تحتِ الموجِ الأزرقِ، يا عِشتارْ
    قومي كقصيدةِ وردٍ ..
    أو قومي كقصيدةِ نارْ
    لا يوجدُ قبلكِ شيءٌ.. بعدكِ شيءٌ.. مثلكِ شيءٌ..
    أنتِ خلاصاتُ الأعمارْ..
    يا حقل اللؤلؤِ..
    يا ميناءَ العشقِ..
    ويا طاووسَ الماءْ..
    قومي من أجلِ الحبِّ، ومن أجلِ الشّعراءْ
    قومي من أجل الخبزِ، ومن أجلِ الفقراءْ
    الحبُّ يريدكِ.. يا أحلى الملكاتْ..
    والربُّ يريدكِ.. يا أحلى الملكاتْ..
    ها أنتِ دفعتِ ضريبةَ حسنكِ مثل جميعِ الحسناواتْ
    ودفعتِ الجزيةَ عن كلِّ الكلماتْ..
    4
    قومي من نومكِ..
    يا سُلطانةُ، يا نوَّارةُ، يا قنديلاً مشتعلاً في القلبْ
    قومي كي يبقى العالمُ يا بيروتْ..
    ونبقى نحنُ..
    ويبقى الحبّْ…
    قومي..
    يا أحلى لؤلؤةٍ أهداها البحرْ
    الآن عرفنا ما معنى ..
    أن نقتلَ عصفوراً في الفجرْ
    الآنَ عرفنا ما معنى ..
    أن ندلقَ فوقَ سماءِ الصّيفِ زجاجةَ حبرْ
    الآن عرفنا ..
    أنّا كُنّا ضدَّ اللهِ .. وضدَّ الشّعرْ ..
    5
    يا ستَّ الدنيا يا بيروتْ ..
    يا حيثُ الوعدُ الأوّلُ .. والحبُّ الأوّلُ ..
    يا حيثُ كتبنا الشعرَ ..
    وخبّأناه بأكياسِ المُخملْ ..
    نعترفُ الآنَ .. بأنّا كُنّا يا بيروتُ،
    نُحبّكِ كالبدوِ الرُحّلْ ..
    ونُمارسُ فعلَ الحبِّ .. تماماً
    كالبدوِ الرُحَّلْ …
    نعترفُ الآنَ .. بأنَّكِ كُنتِ خليلتنا
    نأوي لفراشكِ طولَ اللّيل …
    وعندَ الفجرِ، نهاجرُ كالبدوِ الرُحَّلْ
    نعترفُ الآنَ .. بأنّا كُنّا أميّينَ ..
    وكُنّا نجهلُ ما نفعلْ ..
    نعترفُ الآنَ، بأنّا كُنّا مِن بينِ القَتَلَهْ ..
    ورأينا رأسكِ ..
    يسقطُ تحتَ صخورِ الرَوْشَةِ كالعصفورْ
    نعترفُ الآنَ ..
    بأنّا كُنّا – ساعةَ نُفِّذَ فيكِ الحُكمُ –
    شهودَ الزورْ ..
    6
    نعترفُ أمامَ اللهِ الواحدِ ..
    أنّا كُنّا منكِ نغارُ ..
    وكانَ جمالكِ يؤذينا ..
    نعترفُ الآنَ ..
    بأنّا لم ننصفْكِ .. ولم نعذُرْكِ .. ولم نفهمْكِ ..
    وأهديناكِ مكانَ الوردةِ سِكّينا …
    نعترفُ أمامَ اللهِ العادلِ …
    أنّا راودناكِ ..
    وعاشرناكِ ..
    وضاجعناكِ ..
    وحمّلناكِ معاصينا ..
    يا ستَّ الدنيا، إن الدنيا بعدكِ ليستْ تكفينا ..
    الآنَ عرفنا .. أنَّ جذوركِ ضاربةٌ فينا ..
    الآنَ عرفنا .. ماذا اقترفتْ أيدينا ..
    7
    اللهُ .. يفتّشُ في خارطةِ الجنّةِ عن لُبنانْ
    والبحرُ يفتّشُ في دفترهِ الأزرقِ عن لُبنانْ
    والقمرُ الأخضرُ ..
    عادَ أخيراً كي يتزوّجَ من لُبنانْ ..
    أعطيني كفّكِ يا جوهرةَ اللّيلِ، وزنبقةَ البلدانْ
    نعترفُ الآنَ ..
    بأنّا كُنّا ساديّينَ، ودمويّينَ ..
    وكُنّا وكلاءَ الشيطانْ
    يا ستَّ الدنيا يا بيروتْ ..
    قومي من تحتِ الرَدمِ، كزهرةِ لوزٍ في نيسانْ
    قومي من حُزنكِ ..
    إنَّ الثورةَ تولدُ من رحمِ الأحزانْ
    قومي أكراماً للغاباتِ ..
    وللأنهارِ ..
    وللوديانِ ..
    قومي إكراماً للإنسانْ ..
    إنّا أخطأنا يا بيروتُ ..
    وجئنا نلتمسُ الغفرانْ ..
    8
    ما زلتُ أحبُّكِ يا بيروتُ المجنونهْ ..
    يا نهرَ دماءٍ وجواهرْ ..
    ما زلتُ أحبُّكِ يا بيروتُ القلبِ الطيّبِ ..
    يا بيروتُ الفوضى ..
    يا بيروتُ الجوعِ الكافرِ .. والشّبعِ الكافرِ ..
    ما زلتُ أحبُّكِ يا بيروتُ العدلِ ..
    ويا بيروتُ الظلمِ ..
    ويا بيروتُ السّبْيِ ..
    ويا بيروتُ القاتلِ والشاعرْ ..
    ما زلتُ أحبُّكِ يا بيروتُ العشقِ ..
    ويا بيروتُ الذبحِ من الشّريانِ إلى الشّريانْ ..
    ما زلتُ أحبُّكِ رغمَ حماقاتِ الإنسانْ
    ما زلتُ أحبُّكِ يا بيروتُ ..
    لماذا لا نبتدئُ الآنْ؟

    Nizar Qabbani
    Minimum six O O Beirut
    1
    Minimum six O O Beirut …
    Sold by Swart filled rubies?
    R. Khatami of magical,
    Gold braids and cut?
    The joy of the slaughter of sleeping in your eyes Alkhaddroan?
    Write-off of your face the knife
    The fire on the water revealed a wonderful?
    Poisoned by sea water, handing hatred on the Coasts pink?
    Here we come .. Apologizing .. And recognizing
    I opened fire on a tribal spirit ..
    The killing of women .. Was called (Freedom) …
    2
    What you are talking of Beirut ..
    In Your Eyes compendium of human grief
    The gift Jobs .. The ashes of civil war
    What you are talking fan summer, and it has received and Gore?
    Whoever thinks that converge – O Beirut – and you ruined?
    Whoever thinks that grows thousands of apostasy Fangs?
    Whoever thinks that the eye fighting in the day against Alahdab?
    What you are talking to pearl?
    You meet ..
    O Parings ..
    O my dreams ..
    O my papers poetry ..
    Where you are faced with cruelty O Beirut,
    I Burka fairy?
    I do not understand how the bird turned league ..
    Shot of the night and brutally ..
    I do not understand you never Beirut
    I do not understand how I forgot God ..
    I came back to the era of paganism ..
    3
    NATIONAL breakers from under the blue, you Ashtar
    NATIONAL poem stated ..
    Or nationwide poem fire
    There is nothing you .. After you something .. Something like you ..
    You abstracts ages ..
    O pearls field ..
    Port love you ..
    Loya peacock water ..
    NATIONAL for love, and for poets
    NATIONAL for bread, and for the poor
    Freddy love .. Any sweeter queens ..
    The Lord Freddie .. Any sweeter queens ..
    Here you paid tax Your charm like all Lovelies
    And paid tribute for all the words ..
    4
    National Day of ..
    O Sultan, you Noire, O Kandil alive in the heart
    NATIONAL world to keep you Beirut ..
    And keep us ..
    The remains of love …
    NATIONAL ..
    Any sweeter, the pearl of the sea calmed down
    Now we know what is the meaning ..
    To kill the sparrow Dawn
    Now we know what is the meaning ..
    The summer sky above the dump a bottle of ink
    Now we know ..
    I’m against God we .. And the hair ..
    5
    Minimum six O O Beirut ..
    I promise you, where .. And I love ..
    Where you wrote poetry ..
    And I hid bags Vellet ..
    We recognize now .. PANA we O Beirut,
    Nomads love you ..
    The exercise did love .. Quite
    Nomads …
    We recognize now .. You you Hebron
    Taiwan Frashk length of the night …
    At daybreak, emigrated nomads
    We recognize now .. PANA were illiterate ..
    We know what we do ..
    We recognize now, PANA we were among the killers ..
    We have seen your head ..
    Down under rocks Rushah madhouse
    We recognize now ..
    PANA we – how government implemented an hour —
    Witnesses perjury ..
    6
    Acknowledge before God one ..
    I’m Gary .. you were
    The Beauty hurt ..
    We recognize now ..
    PANA has not half .. No Sorry .. I did not understand ..
    The gift place rose a knife …
    Acknowledge before God just …
    I enticed him ..
    The tenth ..
    The Dhadjanak ..
    The campaign wrists ..
    O six minimum, the minimum after you is not Enough ..
    Now we know .. The roots deep in us ..
    Now we know .. Why were committed in our hands ..
    7
    God .. Map looks at the Garden on Lebanon
    The sea looks at the blue book on Lebanon
    And moon the Green ..
    Finally returned to marry from Lebanon ..
    Kvk give me any jewel night, and lily countries
    We recognize now ..
    PANA we Zedillo, and bloody ..
    We were agents of Satan
    Minimum six O O Beirut ..
    NATIONAL from under the debris, flower Luz in April
    NATIONAL grief ..
    The revolution born from the womb of grief
    For the sake of national forest ..
    For collapsed ..
    And valleys ..
    NATIONAL sake of the people ..
    I am wrong you Beirut ..
    And we come to ask forgiveness ..
    8
    I still love you, crazy Beirut ..
    O blood and Jawaharlal River ..
    I still love you, the good heart of Beirut ..
    O Beirut chaos ..
    O Beirut hunger Infidel .. The Infidel Farms ..
    I still love you, Justice Beirut ..
    Loya Beirut injustice ..
    Loya Beirut captivity ..
    Loya Beirut killer and poet ..
    I still love you, love Beirut ..
    Loya Beirut slaughter of the artery to artery ..
    I still love you in spite of human follies
    I still love you, Beirut ..
    Why not begin now?

  3. 1-تمام کتابهایم را ببند و حرفم را از خطوط کف دست و چینهای صورتم دریاب
    که چون کودکی شگفت زده در مقابل درخت کریسمس
    تو را نگاه میکنم!
    ………………………………………………………………..
    2-صورت تورا بر آیینه ی ساعتم حک کرده ام
    نقر شده بر عقربه های دقیقه شمارو ثانیه شمار…
    و هفته ها و سالها و ماهها !
    بی زمانم. چرا که تو زمان منی.
    با تو جهان دقایق کوچک من به پایان رسید!
    چیزی نمانده نه گلی برای یک باغ بان نه کتابی برای ورق زدن در تنهایی.
    بر چشمها و برگها میباری . بر دهان ها و کلمات بر سر و بالش بر سیگار و انگشتانم… نه از اقامت همیشگی ات در من شکایتی دارم نه از تکان خوردنت در دستها و مژه ها و اندیشه ام!
    گندم زار از ازدیاد سنبله هایش شکایت نمیکند!! انجیر بن از آواز گنجشکهایش شکایت نمیکند!! و گیلاس از شراب لبالب! همه آنچه میخواستم این است!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s