هفت سین در کنار آنهایی که پیش ما نیستند

  اردوان روزبه ardavan.roozbeh@gmail.com 

عید که می آید خاطره ها و یاد ها هم به ما هجوم می آورند. خاطراتی از روزهای دور و یا نزدیک. خاطراتی دست نیافتنی و گاهی کمرنگ و پر رنگ. در سرزمین من، خطه خراسان رسم است که روز اول سال را اکثرن با عزیزان از دست رفته شان بگذرانند. شکلات و شیرینی و نقل، گل و سبزه و هقت سینی که بر سر قبر هجرت کرده ها پهن می شود. آنها با بودن در کنار کسانی که روزگاری با هم بوده اند، یاد شان را گرامی می دارند. فضای « بهشت رضا » ی مشهد روز یکم فروردین ماه دیدنی است. آمد و شد ماشین ها و مردم، آنهایی که عزیزی را تازه از دست داده اند انگار این دیدار نمکی بر روی زخمشان است و با اشک و ماتم جای خالی رفته را یاد می کنند. برخی هم که چند سالی است مسافرشان از این دیار رخت بر بسته با آرامش روی سنگ را می شویند و گل می ریزند و فاتحه ای می خوانند.در این میان هم بعضی زوج های جوان فرصت را مغتنم می شمارند و کمی در کنار یکدیگر به بهانه ای خلوت می کنند. اما قبر هایی هم هستند که از خاک رویشان می فهمی در این دیار غربیه هستند و انگار دیری است کسی به سراغشان نیامده.

_mg_2598.jpg

_mg_2594.jpg

_mg_2593.jpg

_mg_2592.jpg

_mg_2590.jpg

_mg_2585.jpg

_mg_2588.jpg