همه به بهشت می رویم، اما تو باور نکن… پست هفتم

برای مطلب همه ما به بهشت می رویم اما تو باور نکن، حامد این را برایم فرستاده:

 

ناگهان ديدم که دورافتاده ام از همرهانم

نمانده با چشمان من دودي بجاي دودمانم

ناگهان آشفت کابوسي مرا از خواب کهفي

ديدم کوخ قرنها راه است از من تا زمانم

ناشناسي در عبور از سرزمين بي نشاني

گرچه ويران خاکش اما آشنا با خشت جانم

ها … شناسم اين همان شهر است شهر کودکي ها

خود شكستم تك چراغ روشنش را با کمانم

مي شناسم اين خيابان ها و اين پس کوچه ها را

بارها اين دوستان بستند ره بر دشمنانم

آن بهاري باغها و اين زمستاني بيابان

ز آسمان مي پرسم آخر من کجاي اين جهانم ؟

سوز سردي مي کشد شلاق و مي چرخاند و من

درد را حس مي کنم در بند بند استخوانم

مي نشينم از زمين سرزمين بي گناهم

مشت خاکي روي زخم خونفشانم مي فشانم

خيره بر خاکم آه مي بينم زکرت زخمهايم

مي شکوفد سرخ گلهايي شبيه دوستانم

مي زنم لبخند و برميخيزم از خاك و بدينسان

مي شود آغز فصل ديگري از داستانم